وبلاگ وندیداد

اخیرا” چند تا دوست خوب -وبی- گیتاریست و علاقمند به موسیقی پیدا کردم. به این بهانه و با توجه به علاقه ام به بسیاری از کارهای Eric Clapton میخوام راجع به ایشون و یه کار خیلی بقولی رمانتیک شون چند کلمه بنویسم.

اول راجع به خود ایشون. در سال ۱۹۴۵ در انگلیس متولد میشه و توسط مادربزرگش بزرگ میشه. از کودکی به Blues علاقمند میشه و از سن ۱۵ سالگی شروع به نواختن ساز گیتار میکنه. برای تحصیل به کالج Kingston میره و اغلب اوقات جوانی خودشو در بارها به نوازندگی میپردازه و خیلی زود هم از کالج اخراج میشه! بتدریج بعد از خروج از کالج به سبک R&B/Rock گرایش بیشتری پیدا کرد و شروع به نوازندگی در کلوپی بنام Crawdaddy کرد. Crawdaddy همون جایی بود که Rolling Stones در اون محل کار خودش رو شروع کرد. خب چون نمیخوام اینجا زیاد راجع به خود ایشون صحبت کنم میرم سراغ ترانه Tears in heaven.

Clapton با یک مدل ایتالیایی ازدواج کرد و در سال ۱۹۸۶ صاحب پسری شد. اما پسر ایشون در سال ۱۹۹۱ در اثر پرتاب شدن از پنجره یک آپارتمان کشته میشه. مقارن با این مسئله در سال ۱۹۹۲ ،‌ Eric Clapton آهنگی بنام Tears in Heaven رو برای خاطره پسر خود اجرا کرد که این آهنگ در فیلم
Rush

هم مورد استفاده قرار گرفت (موزیک متن این فیلم اصلا” ساخته ایشون بود). این آهنگ در سال ۱۹۹۲ بین ۴۰ آهنگ اول رتبه دوم رو بدست آورد. خوب خوشبختانه من فایل این موزیک رو دارم و چون میدونم خیلی ها این آهنگ رو دوست دارند اینجا آوردمش.
Tears in heaven

در قسمتهای آغازین این آهنگ خواننده خطاب به یکنفر (که به احتمال زیاد پسر خودش بوده) میگه:

اگه من توی بهشت تورو ببینم، آیا اصلا” اسم منو میدونی؟ ، آیا این شبیه اینه که من تو بهشت تو رو ببینم؟‌(!)

من باید صبور و قوی باشم ، چون میدونم که به این بهشت تعلق ندارم ،

آیا حاضری وقتی منو تو بهشت دیدی دست منو در دستت بگیری ،

آیا حاضری وقتی منو تو بهشت دیدی دستم رو بگیری و کمک کنی که بایستم ،

نگران نباش من میتونم راهم رو شب یا روز پیدا کنم ، من میدونم که به این دنیا تعلق ندارم …

و بالاخره این هم قسمتهایی از این ترانه زیبا.

Tears in heaven

Popularity: 30% [?]

میخوام راجع به یک حرکت هارمونیک بسیار مهم تو Jazz که امروزه خیلی از اون استفاده میشه صحبت کنم. شاید جالب باشه که چیزی که راجع بهش میخوایم صحبت کنیم من تو کار هیچ کدوم از آهنگسازهای باروک ، کلاسیک و رمانیک ندیدیدم یا حتی مدرنیست ها هم بندرت از یک همچین حرکت هارمونیک استفاده میکنند. خب اون چیه ؟ خیلی ساده است حرکت هارمونیک بصورت کروماتیک. دیگه از این ساده تر نمیشه ولی خواهید دید که با این حرکت ساده چقدر دست و بال آدم برای کار باز میشه.

بذارین یه مثال بزنم. فرض کنید که همین progression معمولی II-V-I رو میخواهید اجرا کنید. خب این خیلی ساده و معمولی و تو هر سبکی شما اینو میتونید بشنوید و دقیقا” به همین خاطر حتی شنونده های غیر حرفه ای توانایی تشخیص اونو (نه به نام البته) دارند. خب چیکار میکنید میتونید برای رسیدن به V از این حرکت استفاده کنید از II به VI بریم و سپس با حرکت کروماتیک از VI به V. برای مثال در گام دو ماژور بجای این حرکت ساده Dm-G-C میتونیم از این progression استفاده کنیم: Dm-F-F#dim-G-C.

ماژور یا مینور بودن آکورد ها اول به سلیقه شما بستگی داره و سپس به گامی که در اون دارید کارمیکند و در آخر هم به قوانین هارمونی. چرا من از Dm به F رفتم خب چون این دو آکورد دوتا نت مشترک دارند و وصلشون راحت قابل هضم هست. حرکت بعدی هم که کروماتیک هستش حالا باز چرا F# رو کاسته گرفتم خب راجع این بعدا” توضیم میدم ولی همین قدر بدونید که آکورد های کاسته خیلی تمایل دارند به آکوردی که نیم پرده پایین یا بالاترشون هست وصل بشن. پس میبینید که راحت از یه progression ساده به یه progression نسبتا” پیچیده تر رسیدم. در ارتباط با رنگ آمیزی آکوردها باز به تجربه و سلیقه برمیگرده اینکه آکورد ۷ استفاده کنیم یا ۹ یا ۶ یا ۱۳ یا …

برای اینکه سودمندی این حرکت رو حس کنیم به progression زیر که عبارت است از حرکت کروماتیک روی آکوردهای Gm7-F#m7-F7 بصورت رفت و برگشت دقت کنید.

اگه اون بخواهیم با voicing مدرنتری بزنیم به این میرسیم.

خیل ساده اومدم این دوتا progression بالا رو با پیانو زدم گوش کنید:

Gm7-F#m7-F7-F#m7-Gm

حالا همین حرکت رو اومدم بصورت رفت و برگش زدم و روش یه ملودیهایی رو improvise کردم، گوش کنید:
Piano improvise

و دست آخر آمدم با اضافه کردن drums و bass یک کمی progression رو جذاب ترش کرم. گوش کنید‌:

Drums + Bass + Piano improvise

واقعا” میبینید که به چه سادگی میشه قطعات پیچیده Jazz درست کرد. صبر کنید شروع کنم راجع به Improvise کردن صحبت کنم اون موقع به حرف من میرسید.

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 31% [?]

این آلبوم که چهارمین کار گروه pink floyd بود در سال ۱۹۶۹ به بازار آمد و بسیاری از مفسران موسیقی اونو در حد و اندازه آلبومهایی چون Animals و یا حتی The Wall میدانند. Ummagama اصطلاحی عامیانه در دهه ۶۰ برای لغت “Sex” بوده حالا چرا نام این آلبوم اینه باید از خودشون باید پرسید. Ummagumma ویژگی خاصی داره و اون اینکه نسخه استودیویی آن شامل چهار track هست که توی هر track نوازنده ها به نوعی سولیست قطعه هستند و توانایی های خودشون رو به اجرا در میارند. اگه video clip های این آلبوم رو دیده باشید حتما” متوجه این موضوع شده اید. در زمان تهیه این آلبوم اعضای گروه عبارت بودند از Roger_Waters, David_Gilmour, Rick_Wright, Nick_ason . (از دست این مسئله فارسی انگلیسی!)

گوش دادن به این کار pink floyd نیاز به آرامش و ذهن باز داره و به نوعی با تمام کارهای دیگرشان فرق داره. در قسمتهایی از این آلبوم Nick Mason توانایی های خودش در drums رو به رخ میکشه و در جای دیگه Richard Wright توانایی در نوازندگی کیبرد. Roger waters با سبک بسیار زیبایی شبیه به ملودی های عربی قطعه زیبای Set the control for the heart of the sun رو میخونه و David Gilmour با آرامشی توام با اعتماد به نفس به راحتی با گیتار Improvise های زیبایی رو میآفرینه. باید حتما” ویدئوی اونو ببینید.

اولین track این آلبوم قطعه ای بنام Astronomy Domine. که در اون میشه به راحتی برتری نوازندگی Gilmour رو نسبت به Barrett (که در اجرای نسخه قبل همکاری داشت) احساس کرد همچنین توانایی های Mason در این قطعه غیر قابل انکار هستش. Careful With That Axe, Eugene قطعه دوم این آلبوم زیباست که آهنگیه بی انتها و آرام و شاید بدون هیچ هدف که به طرز عجیبی وارد احساسات آدم میشه و اونو تحت تاثیر قرار میده. بدون شک اگر اونو گوش کنید در همون دقایق اول متوجه کشش زیبای این track خواهید شد. Track سوم قطعه vocal معروف Set The Controls for the Heart of the Sun هست که در اون waters متنی رو میخونه و Gilmour بیشترین حضورش در آلبوم رو تو این قطعه داره.

ترجمه تحت لفظی پاراگراف اول این track یه همچین چیزی میشه :

ذره ذره شب کنار میره، شبی که برگهای لرزان روی زمین رو میشماره،

نیلوفر های آبی با علاقه به همدیگه تکیه دادند و بالای تپه پرنده ای در حال پروازه،

سعی کن کنترل قلب خورشید رو بدست بیاری …

حالا ما بد معنی کردیم یا معانی بسیار عمیقی داره یا اصلا” هر دو، بگذریم. بالاخره آخرین قطعه کار A Saucerful of Secrets هست که ظاهرا” ضعیفترین کار این آلبوم هست اما جالبه که بدونید ایده های اولیه آلبوم Dark side of the moon از همین قطعه الهام گرفته شده است. طولانی بودن track و مشخص نبودن کامل اینکه نوازنده ها هریک چکاری قرار است انجام دهند از جمله ایراداتی است که منتقدان موسیقی به این قطعه میگیرند.

ناگفته نمونه که این آلبوم با هفت track در سال ۱۹۶۸ با حضور Syd Barrett هم قبلا” ارائه شده بود ولی موفقیت اصلی در زمانی بود که یکسال بعد توسط گروه چهار نفره آلبوم تحت نام Ummagama بیرون آمد. حالا بشنوید قسمتهایی از track دوم از این آلبوم بنام
Careful With That Axe, Eugene

حتما” متوجه ملودی شرقی ای که کیبرد میزنه شدید نه!

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 35% [?]

رمز موفقیت در بداهه نوازی تمرین زیاد است!

اغلب اونهایی که نمی خواهند بداهه نوازی کنند از این میترسند که نت غلطی را بزنند که بد صدا باشه یا اگه با یک گروه مینوازند میترسند که از هارمونی گروه عقب یا جلو بیفتند و به نوعی آبروشون بره. حالا این بداهه نوازی میخواد با ساز باشه یا حالت خواندن یک ترانه بصورت بداه فرقی نداره. در اینجا میخوام چند تجربه مفید رو براتون بازگو کنم و امیدوارم که مفید واقع بشه.

- در موسیقی Jazz اصلا” نگران زدن نت اشتباه نباید بود چون شما به محض اینکه احساس کردید نتی رو اشتباه زدید با نیم پرده بالا یا پایین رفتن بدون شک میتونید حد اقل به نتهای هفتم یا نهم یا سیزدهم و … هارمونی اون لحظه خواهید رسید. با ورتون نمیشه برای یکی دو دقیقه به کی برد پیانو فکر کنید و ببینید که آیا این حرف من درست هست یا نه! حقیقت امر اگه کارهای Thelonious Monk رو شنیده باشد میبینید که حتی میشه گفت نت false اصلا” معنی نداره و همه نتها در هر گامی قابل زدن هست.

- برای احتیاط بیشتر اگر هنوز خیلی در بداهه نوازی ملودی وارد نیستید، سعی کنید شروع و فرود ملودیهای شما روی نت های اول، سوم، پنجم یا هفتم گام باشه، رعایت همین نکته کافیه تا ملودی بداهه شما بد صدا نباشه. دقت کنید که منظوراین هست که جدای از هارمونی در اون لحظه، شما میتیونید با اطمینان از این نت ها استفاده کنید ملودی شما بد صدا نخواهد بود. البته سعی نکنید بدیهی که نباید بطور دائم از فقط از همین نت ها استفاده کنید چرا که در اینصورت موسیقی شما یک نواخت خواهد شد.

- اگر حس کردید که از هارمونی عقب افتادید یا احیانا”‌جلوتر هستید باز نگران نباشید چون معولا” هارمونی در سیکلهای ۴ یا ۸ یا ۱۲ یا ۱۶ میزانی تکرار میشه، این هست که دست و پاتوی خودتون را گم نکنید و با رعایت نکته پاراگراف بالا ادامه بدید تا به اول Progression برسید.

- تا اینجا شما مطمئن هستید که ملودی که میزنید بد صدا نیست خب این کافی نیست باید خوش صدا هم باشه. یک نکته مهم در خوش صدا بودن ملودی که به خلاقیت هم هیچ ربطی نداره علاقه مردم به تکرار در موسیقی هستش. مردم دوست دارند یک جمله موسیقی رو بیش از یکبار بشنوند پس هرگز سعی نکنید دائم ملودیهای نو بزنید چون در پایان کار حتی یک ثانیه از موسیقی شما در ذهن هیچکس بجا نخواهد ماند. پس تکرار کنید.

- بالای ۸۰ درصد ملودی های موسیقی Jazz روی نتهای چنگ استوار بوده و اغلب کسانی که بداهه نوازی Jazz میکنند با این نتها حرکت میکنند تا روی یک نت فرود بیایند پس سعی نکنید از بزرگان Jazz بزرگتر بشید بنابراین به همین نتهای چنگ قانع باشید و تمرینهای خودتون رو با این نتها انجام بدید تا با تسلط بتونید از اونها استفاده کنید.

در پایان بدونید که هیچ چیزی به اندازه گوش کردن به موسیقی Jazz و تمرین همزمان هنگامی که موسیقی در حال پخش است نمیتونه قوه بداهه نوازی شما رو پرورش بده.

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 31% [?]

خب چندی پیش راجع به یه آهنگ که خیلی اوقات اونو برای خودم یا برای دوستای خوبم میزنم نوشتم. اینها این مطلب بود:

شنیدن یه آهنگ خوب مثل هم صحبتی با یه دوست خوبه

. شاید اینی که من اونجا زدم خیلی شبیه کار اصلی این خواننده خوب ایرانی نباشه چون نخواستم که مثل اجراهای اصلی بزنم، اونطوری که ازش لذت میبرم زدم. به هر حال این آهنگ یکی از آهنگهای قشنگ ویگن
خواننده خوب ایرانی هستش. بدون اغراق بگم شاید بالای ۸۰ درصد از آهنگ های این خواننده ایرانی بخصوص ترانه های قدیمی ایشون زیبا، قابل فکر کردن، دوست داشتنی و خاطره انگیزه هستش. ترانه های ایشون علاوه بر اینکه اغلب زینت بخش مهمانی ها و جمع های دوستانه و خانوادگی ما ایرانی ها هست، حتی برای جوانانی که یکی دو نسل بعد از ایشون هستند جالب و پر از خاطره هست.

ایشون حدود ۷۵ سال پیش یعنی دوروبر سال ۱۹۲۹ در همدان متولد میشه و اینطور که میگن از سن ۲۳ سالگی شروع بخوندن میکنه و در طول مدت خوانندگیش حدود ۶۰۰ ترانه رو اجرا میکنه. او با خوانندگی در کافه های تهران شروع بکار کرد و پس از آنکه دکتر وحیدی یکی از روسای رادیوی اون موقع، ترانه مهتاب اورو میشنوه اجازه پخش اون از رادیو رو میده و شهرت ویگن از اونجا شروع میشه. (جالبه همیشه از یه جای غریبی همه چی آغاز میشه!) ‌از لحاظ سبک کاری اگه ترانه های قدیمش رو گوش بدید مایه های زیادی از Jazz دارند. خیلی از آهنگ های قدیمی ایشون از قطعات معروف و زیبای Jazz الهام گرفته شده که شعر ایرانی روی اون گذاشته شده.

اگر دقت کرده باشید که ترانه های قدیمی ویگن یه حال و هوای دیگه ای دارند و با لحجه خاصی خونده میشن. آره این لحجه هیچی نیست جز Jazz. شاید ویگن تنها خواننده ای باشه که تحریرها و ملودی های Jazz رو راحت میخوند و تو زبان فارسی ازاونها استفاده میکرد، حالا از کی یاد گرفته بود خودمم نمی دونم نمیدونم. البته تو کارهایی که بعد از به آمریکا رفتنش انجام داد، کمتر رنگ و بوی Jazz رو میشه احساس کرد، یه جورایی رفتن او باعث شد که سبک کارش عوض بشه.

خب حالا به این قطعه زیبا از کارهای قدیمی اون گوش کنید :

ترانه ای به سبک Jazz از ویگن

اصلا” یک لحظه شک نکنید که این کار چیزی جز Jazz باشه، تنظیم اون بسیار شبیه تنظیم کارهای Jazz در نیمه اول قرن بیستم هست. حتما” بعد از گوش کردن به این قطعه تصدیق میکنید که Jazz هستش. اگر خوب Jazz نمیشناسین میتونید با قطعه ای که تو مطلب

Summertime

هم نوشتم مقایسه اش بکنید یقینا” به یه تشابهاتی توشون خواهید رسید.

یا اگه این یک ترانه رو گوش کنید میبینید که تحریرهای خواننده حالت خاصی داره و خود ملودی ترانه هم که از وسطهای ضرب شروع میشه که اغلب از شروط لازم یک ملودی Jazz هستش. گوش کنید :

یک مثال دیگر از کارهای Jazz ویگن که تحریرهای Jazz دارد

میدونید بدور از هر مطلب حاشیه ای زیبایی هارو باید ستود و نباید متعصب بود، به این ترانه گوش کنید مطمئن هستم همونطوریکه شنیدین یک قطعه پیچیده کلاسیک یا Jazz یا حتی دیدن یک نقاشی از یکی از بزرگان این هنر روی آدم اثر میزاره این ترانه زیبا هم روی آدم اثر میزاره، یاد این هنرمند خوب کشورمون به خیر و نیکی.

لالایی

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 32% [?]

منتقدان موسیقی معتقدند که آهنگسازان دوره رمانتیک به نگرش و دریافت خاصی از موسیقی دست پیدا کرده بودند که تا آن زمان هیچ یک از موسیقیدانها به آن حد از درک و بیان احساسات در موسیقی دست پیدا نکرده بودند. بقولی آنها به کشف کهکشانیه! حسی نایل شده بودند که صمیمیت، غافلگیری، حالت مالیخولیایی، شعف و آرزومندی از جلوه های بارز ساخته هایشان بود. در این میان آنها توانستند آوازها و اپراهای زیادی در ستایش عشق رمانتیک پدید آورند که اغلب بیانگر دلباختگی و غمزدگی در عشق به معنای عام بودند.

چایکفسکی در باره سنفونی چهارم خود گفته : “حتی یک میزان هم از این سنفونی نبوده که به راستی آنرا حس نکرده باشم و بازتاب درونی ترین احساسم نباشد.” و یا اگر به هر یک از آثار شوپن مراجعه کنید خواهید دید که نهایت بیان احساسات انسانی در آنها نهفته است.

یکی از دلایلی که موسیقی در این دوران به این سطح از درک و احساسات انسانی رسید، مقارنت این سبک از موسیقی با نهضت های ناسیونالیستی در جهان بود. در این زمان آهنگسازان با خلق آثار ارزشمندی به تشریح افسانه ها، وقایع تاریخی ، انقلابها و …. در سرزمین های خود پرداختند و آگاهانه شروع به خلق آثاری با هویت های ملی کردند. بطوریکه بسادگی میتوان تضاد و اختلاف موسیقی میان سبک رمانتیک را با سبک مثلا
کلاسیک دریافت و آن اینکه موسیقی کلاسیک جهانی تر است و به محدوده جغرافیایی خاصی تعلق ندارد نه موسیقی رمانتیک که ریشه در وقایه ملی آهنگساز دارد. جالب آنکه اگر دقت کنیم این سبک موسیقی بیشتر در مناطقی از دنیا خلق شد که نهضت های ناسیونالیستی فعالتر بودند مانند لهستان یا روسیه یا چک و حتی آلمان.

نمونه بارز از این قطعات اتود انقلابی شوپن (شماره ۱۲ اپوس ۲۰) که اصلا” بخاطر اشغال لهستان توسط آلمانها نوشته شد. متاسفانه فقط فایل midi رو تونستم پیدا کنم که البته کیفیت قابل توجهی هم داره، به این قطعه گوش کنید و سعی کنید احساس آهنگ ساز را در آن کشف کنید، احساسی که ناشی از اشغال سرزمینش توسط بیگانگان است، بسیار زیباست.

اتود انقلابی از شوپن

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 33% [?]

سجاد یکی از دوستان و همکاران خوب من در محل کار هستش که در سطح حرفه ای سه تار میزنه و شنیدم که ویلن زدنش هم دست کمی از سه تار زدنش نداره. اون راجع به هایفتز که یک ویلنیست معروف هست مطلبی برام فرستاده که من با مختصر ویرایش اونو براتون اینجا میارم.

هایفتز از اسطوره های ویلن و کسی که خیلی از موسیقیدانان و منتقدین از او به عنوان بزرگترین نوازنده تاریخ یعنی در رده همپایی با لیست و پاگانینی یاد می کنند، در سال ۱۹۰۱ در ویلنای روسیه متولد شد. اولین درسهای موسیقی را نزد پدرآموخت و سپس در مدرسه ویلن نزد ایلیا مالکین Ilya Malkin به تحصیل ادامه داد. هایفتز با اجرای کنسرتو ویلن مندلسون در ۷ سالگی استعداد و قدرت خود را نشان داد و در آن سن به شهرت زیادی رسید. او چند سال بعد در کلاس لئوپود آوئرLeopold Auer پذیرفته شد وبه آموختن دوره پیشرفته ویلن نزد وی پرداخت. یاشا هایفتز در سال ۱۹۱۲ موفق به اجرای کنسرتو ویلن چایکفسکی همراه با ارکستر فیلارمونیک برلین شد و شهرتی جهانی کسب کرد.

هایفتز کنسرتهای زیادی همراه با بزرگانی چون: روبنشتاین Rubinstein، فویرمن Feuermann، ‌پیاتیگرسکیPiatigorsky ، توسکانینی Toscanini ، وکسمن Waxman، کوسویتسکی Koussevitzky ، کوستلنتس Kostelanetz، رینر Fritz Reiner، مونچ Charles Munch ، اورمندی Eugene Ormandy …
اجرا کرد که تقریبا همگی بی نظیر وتاریخی بوده اند. (به این عکس نگاه کنید، آیا به غیر از هایفتز که ویلن بدست گرفته نوازنده های پیانو و ویلن سل را میشناسید؟)

وی غیر از نواختن قطعات مشهور ویلن در بالاترین کیفیت، معرفی کننده بعضی از آثارگمنام آهنگسازان بود که اجرای کنسرتو ویلن کنوس JULIUS CONUS و هورا استکاتو ساخته دیناکو Dinicu از این دست است. در میان آثار هایفتز، تعدادی بین مردم عادی هم شناخته هستند و موزیسینهای آماتور هم گاهی هایفتز را با این چند اثر می شناسند مانند کنسرتو ویلنهای وینیاوسکی، چایکوفسکی، برامس، سیبلیوس و … اگر چه میتوان این اجراها را جزو شاهکارهای هایفتز شمرد ولی با کمی دقت تفاوت شگفت آور هایفتز با دیگر نوازندگان ویلن جهان را در سایر کارهای او مانند کنسرتو ویلنهای بروخ , ویوتامس vieuxtemps ، روندو Rondo Capriccioso از سن سان SAINT-SAENS ، شاکن Chaconne از ویتالی vitali قطعات متعددی از پاگانینی و سارازات … بسادگی میتوان مشاهده کرد.

صدای ساز هایفتز منحصر به فرد و شفاف بود، آرشه کشی و ادیتهای او انقلابی در ویلن ایجاد کرد، که بسیاری از اجراهای قدیمی در کنار آن رنگ باختند. به قول یکی از بزرگان ویلن : “هایفتز سطح ویرتوزیته را در موسیقی تغییر داد!” نواخته های هایفتز همگی با بهترین رهبران و نوازندگان و بهترین انتشاراتها RCA,EMI,NAXOS منتشر شده است. او نزدیک به ۱۰ سال از آخرین سالهای زندگیش نوازندگی را متوقف کرد و در اوج مهارت و شهرت، با موسیقی حرفه ای خداحافظی کرد. هایفتز بیشتر عمر خود را در آمریکا گذراند و در همانجا نیزبه سال۱۹۸۷ درگذشت. اجراهای بی نظیر او سالهاست معیاری برای محک زدن نوازندگان در سطح جهان است. به این دوئت ویلن و پیانو گوش کنید :

زنبو عسل از ریمسکی کروساکف با اجرای هایفتز

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 39% [?]

یکی از زیبا ترین ملودیهای jazz که میشه ازش نام برد قطعه ای بنام summertime از آقای George Gershwin که قبلا” مطلبی راجه به ایشون نوشتم.

ایناها اینجا.

ملودی ساده و زیبای این قطعه باعث شده که صدها خواننده و گروه موسیقی از Jazz گرفته تا کلاسیک و پاپ این قطعه رو اجرا کنند. شعر زیبا و متداولی که روی این ملودی خونده میشه شعریه از آقایان Dorothy Hayward, Du Bose Hayward, Ira Gershwin. حالا چرا این همه آدم جمع شدند و این شعر رو نوشتند باید به معنای شعر توجه کنید که البته اگه انگلیسی تون خوب باشه بازهم نمی فهمید چون شعر تشریح تابستان از زبان بردهای سیاه هست که بدون دونستن اصطلاح ها و آداب اونها از معنی شعر چیزی در نمیاد.

بگذریم و به موسیقی بپردازیم، این قطعه دو ملودی ساده داره که اولین اونها که زیاد هم تکرار میشه یک همچین چیزیه.

این ملودی زیبا رو اگه بخواهید عادی اجرا کنید خیلی لوس و بی مزه است ولی اگه با حس jazz اجرا کنید بسیار قشنگ میشه. اگه یه کمی حس jazz بهش بدید اینطوری میشه،

گوش کنید


یا اگه یه کمی تمپوی اونو بالاتر ببریم و با حس Jazz بیشتری بزنیم یه همچین چیزی خواهیم داشت،

گوش کنید

میبینید شاید بجز ۵۰% ملودی نواخته شده، بقیه اش هیچ ربطی به اون ملودی که نوشته شده نداره! تو Jazz نوازنده خیلی آزاده میتونه هر تغییری تو ملودی بده تا اونو اونجوری که دوست داره و با حس خودش اجرا کنه. اینهم قسمتهایی از نمونه vocal این قطعه که توسط خانم

Billie Holiday

اجرا شده است.

گوش کنید

این خانم از خوانندهای خوب و معروف Jazz هست که پدر بزرگ ایشون نیز از جمله بردهای مزرعه یک سفید پوست ایرلندی تبار بوده. این خانم روی اغلب ترانه ها و قطعات آقای Gershwin کار کرده و در سن ۴۴ سالگی هم فوت کرده. اینهم قسمتهایی از متن ترانه:

Summertime, and the livin is easy, Fish are jumping, and the cotton is high,
Oh your daddys rich, and your mammys good lookin’, So hush little baby, So dont you cry …

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 34% [?]

در سال ۱۸۱۰ خانمی بنام الیزابت برانتو نامه ای به گوته نوشت و در آن شرح دیدارش با بتهون را باز گفت. در قسمت هایی از این نامه از زبان بتهوون آمده است که:

وقتی چشمانم را می گشایم دچار تاسف میشوم، زیرا آنچه که میبینم مغایر مذهبم هست. من دنیایی که نمیداند مکاشفه در موسیقی بسی والاتر از مکاشفه در علم و فلسفه است را تحقیر میکنم. موسیقی شرابی است که به انسان بالندگی تازه ای الهام میکند و من آن خدای شرابم که شراب شکوهمند و مقدسی را برای بشر عصاره میکشد و روح آنان را سرمست میکند. آنگاه که از این مستی به هوش آیند از آن دریا، گوهر ها بیرون کشیده اند و بقدر وسع خود ارمغانها به خشکی باز آورده اند.

من حتی یک دوست ندارم، باید تنها باشم، اما نیک میدانم که خداوند من از هر هنرمند دیگری هنرمندتر و به من نزدیکتر است… موسیقی بواقع میانجی زندگی عقلانی و احساسی است. با گوته در باره موسیقی من صحبت کنید و به او بگویید که سنفونیهای مرا گوش دهد. آنوقت درخواهید یافت و به من حق خواهید داد که بگویم “موسیقی گذرگاهی است اثیری به دنیای والای معرفت که بشریت را درمی یابد ولی بشریت از درکش عاجز است.”

فرادی مصابحه ایشان با بتهوون وقتی متن گزارش را بتههون دید باحیرت گفت : عجب حالت وجد و خلسه ای داشتم!‌این حرفها را من زده ام؟ ( از کتاب سلوک روحی بتهوون)

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 43% [?]

در دوره رنسانس یعنی سالهای ۱۴۵۰ تا ۱۶۰۰ موسیقی نیز همانند سایر هنرها شاهد گسترش و پیشرفت چشمگیری بود، بخصوص که اختراع دستگاه چاپ توسط گوتنبرگ در سال ۱۴۳۶ کمک شایانی به توسعه و رواج موسیقی کرد. در آن دوران از هر انسان تحصیل کرده ای انتظار میرفت که تعلیم موسیقی دیده باشد. حتی شکسپیر (۱۵۶۴-۱۶۱۶) در آثار خودش بارها به لزوم همراهی موسیقی در زندگی اشاره کرده، مثلا” در نمایشنامه تاجر ونیزی آمده که:

آنکس که بهره ای از موسیقی ندارد،
آنکس که هماهنگی نغمه های دلنشین موسیقی دگرگونش نکن،
به کار خیانت، تباهی و فساد می آید.

حالا خیلی کاری به حرف این آقا نداریم !!! چون یه کمی شلوغش کرده ولی اگه فکرش رو بکنید تو دنیای امروزی ما از هر تحصیل کرده ای انتظار میره که کامپیوتر بدونه نه؟ پس شاید بشه یه شباهتهایی بین رنسانس هنری و این دنیای امروزی که یه دفعه بدجوری به کامپیوتر و اینترنت وابسته شده پیدا کرد. مثلا” اسمش رو بذاریم رنسانس اطلاعاتی !

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 20% [?]