وبلاگ وندیداد

در دوره رنسانس یعنی سالهای ۱۴۵۰ تا ۱۶۰۰ موسیقی نیز همانند سایر هنرها شاهد گسترش و پیشرفت چشمگیری بود، بخصوص که اختراع دستگاه چاپ توسط گوتنبرگ در سال ۱۴۳۶ کمک شایانی به توسعه و رواج موسیقی کرد. در آن دوران از هر انسان تحصیل کرده ای انتظار میرفت که تعلیم موسیقی دیده باشد. حتی شکسپیر (۱۵۶۴-۱۶۱۶) در آثار خودش بارها به لزوم همراهی موسیقی در زندگی اشاره کرده، مثلا” در نمایشنامه تاجر ونیزی آمده که:

آنکس که بهره ای از موسیقی ندارد،
آنکس که هماهنگی نغمه های دلنشین موسیقی دگرگونش نکن،
به کار خیانت، تباهی و فساد می آید.

حالا خیلی کاری به حرف این آقا نداریم !!! چون یه کمی شلوغش کرده ولی اگه فکرش رو بکنید تو دنیای امروزی ما از هر تحصیل کرده ای انتظار میره که کامپیوتر بدونه نه؟ پس شاید بشه یه شباهتهایی بین رنسانس هنری و این دنیای امروزی که یه دفعه بدجوری به کامپیوتر و اینترنت وابسته شده پیدا کرد. مثلا” اسمش رو بذاریم رنسانس اطلاعاتی !

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 20% [?]

نقاشی شهر سالزبورگ در زمان زندگی موتزارت

شش سال پس از مرگ یوهان سباستیان باخ که از سردمداران باروک بود در سالرزبورگ کودکی بدنیا آمد که دنیای موسیقی را متحول کرد. او شانس زیادی برای استفاده از محضر بزرگان موسیقی نداشت چرا که جرج فردریک هندل نیز هنگامی که این کودک چهار ساله بود از دنیا رفت. تنها دو نفری که در ایام کودکی این نابغه فعالیت قابل ذکر موسیقی در سطح بالا داشتند یکی هایدن بود که هنوز مسیر کاری خود را پیدا نکرده بود و تنها بخاطر نوازندگی خوب پیانو مشهور بود ودیگری از خاندان باخ آقای کار امانوئل باخ که سناتهایش الگویی برای سایر آهنگسازان محسوب میشد.

در این میان در گذر دوران موسیقی از باروک به کلاسیک سبکی متولد شده بنام Rococ (روکوکو) که حرف زیادی برای گفتن بیشتر از باروک نداشت الا داشتن رنگ آمیزی و زینت های فراوان در موسیقی نسبت به باروک. سبکی که در آن بیش از حد تزئینات بکار رفته شده بود به حدی که موسیقی به نوع ظاهرسازی تبدیل شد تا داشتن محتوی. شاید به همین دلیل بود که بیش از ۵-۶ سال دوام نیاورد و این کودک نابغه توانست به راحتی دنیای موسیقی را به سمت کلاسیک سوق بده. جالبه بدونیم که موسیقی هم مانند همه هنرها تحت تاثیر محیط اطراف خودشه، مثلا” در این زمان در هنر معماری استفادهس از تزئینات به اوج خودش رسیده بود و کاخ های بزرگان بخصوص کلیساها همه تحت تاثیر این موج مملو از تزئینات درخشنده و چشم انگیز بودند که نتیجه بارز اون نشئت گرفتن رکوکو از باروک بود.

بله این نابغه اتریشی در ژانویه ۱۷۵۶ بدنیا آمد و تونست با عمر کوتاهش یعنی فقط ۳۵ سال !!!!!! (توجه میکنین فقط ۳۵ سال!!!!) کاری کنه که همه آدمها، تا دنیا دنیاست اورو بشناسند و به ا و احترام بذارند و این کسی نبود جز موتزارت. عکس بالا تصویر شهر کوچک سالزبورگ رو نشون میده البته در زمانی که موتزات در آن بدنیا آمده است.

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 5% [?]

آیا میدانید که بتهوون قبل از آنکه نام سنفونی سوم خودش رو اروییکا بذاره میخواسته اونو بناپارت بنامه. چرا که فکر میکرده ناپلئون بناپارت سمبل شجاعت و قهرمانی هستش. اما هنگامی که میشنوه ناپلئون نام امپراتور روی خودش گذاشته صفحه اول سنفونی خودش رو پاره میکنه و بعد از دوباره نویسی اسم اونو به اروییکا عوض میکنه.

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 6% [?]

از جمله مهمترین منابعی که موسیقی Jazz از آن استفاده میکنه سبکیه بنام Blues. این سبک، از موسیقی عامیانه سیاهان آمریکایی مانند آوزاهایی که در هنگام کشت و کار میخوانند و یا آوازهای مذهبی و بخصوص ترانه هایی که در دوران برده داری برده ها میخواندند بوجود آمده است. به روایتی از سال ۱۹۸۰ سیاهان آمریکایی این نوع ترانه ها را شروع به خواندن کردند. اما به تدریج تاثیر این سبک موسیقی بر سایر سبکها مانند Soul یا Rock یا Country و حتی Jazz بطور آشکاری مشاهده شد.

Blues های آوازی معمولا” مفاهیم مشخص و محدودی دارند، اغلب آنها ترانه هایی با مایه های غم انگیز راجع به “بی وفایی” در عشق یا خیانت و … بوده و دارای ملودی های ساده و کوچکه میباشند. هر قسمت از ترانه های Blues معمولا” در حالت استاندارد از ۱۲ میزان تشکیل میشه و خواننده تمام شعر رو معمولا” با تفاوت کمی روی ملودی همان ۱۲ میزان میخونه، بعد ساز سولو همان ملودی رو با کمی تغییر میزنه.

Blues استاندارد معمولا” در یک گام بزرگ با استفاده از سه آکورد I و IV و V ساخته میشه که البته برای رنگ آمیزی آکوردها اغلب اونهارو هفتش میکنن. Blues در گام های کوچک هم اجرا میشه که چون نمی خواهیم وارد بحث فنی بشیم فعلا” بی خیال. نکته دیگه اینکه موسیقدانان بزرگ و صاحب سبک هر یک برای خودشون progression های خاصی رو استفاده میکنند. مثلا” آقای چارلی پارکر نوازنده توانای سازهای بادی از این ترتیب هارمونی ها برای Blues استفاده میکنه:

Imaj7 VIIm7-5 III7-9 VIm7 II7 Vm7 I7 IVmaj7 IVm7 bVII7

مسئله جالبی که تو تمام قطعات Blues دوازده میزانی میشه پیدا کرد اینه که این دوازده میزان به سه گروه چهارتایی تقسیم میشن که تو هر چهار میزان دو میزان خواننده میخونه و بعد دومیزان ساز همراهی میکنه. نکته مهم دیگه در یک قطعه Blues نت آبی یا محزون هست که به ملودی ویژگی خاصی میده. کافیه شما در یک گام بزرگ نتهای سوم یا پنجم را کمی بم کنید (حد اکثر نیم پرده برای سازهای شستی دار) در اینصورت اون حس بلوزی بوجود میاد. واقعیتش هم اینه که تا گوش ندید نمیتونید تفاوت فاحش این موسیقی رو با سایر سبک ها متوجه بشید.

اغلب قطعات Blues ریتمهای معتدل یا آرومی دارند و بندرت سریع اجرا میشند. از خوانندهای مورد علاقه من تو این سبک میتونم به Ray Charles ، BB King (Big Blues!) ، Jimi Hendrix یا John Lee Hooker اشاره کنم. البته خب خیلی های دیگه هم این سبک کار میکنند یا لابلای کاراشون Blues میخونند مثل Armstrong، Eric Clapton یا حتی Stings و … . تکه شعر زیر از ترانه هایی است که با این سبک توسط کشاورزان خونده میشده لطفا” به متن ترانه هم یه توجهی بکنید.

۰ Lord, let it rain,
Wet my little dress!
So that corn will be cheaper
And I can fill my belly.

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 5% [?]

گروه های Jazz در حالت کوچک بین سه تا هشت نفر و در حالت بزرگ ده تا پانزده نفر هستند. پیانو، کنترباس و drums از پایه های ریتمیک این گروه ها بوده و گاه و بیگاه گیتار هم بعنوان یک پایه ریتمیک به اونها اضافه میشه. نقش این عده نگه داشتن ریتم در موسیقی، همراهی کردن و همچنین اجرای ملودی های مکمل کوچک در طول موسیقی هستش. نواختن ملودی بیشتر بعهده یک ساز بادی مانند ترومپت، انواع ساکسیفون، کلارینت و یا سازهای شستی دار مانند پیانو، زیلیفون (! البته شستی نداره) ، بندرت ارگ و یا حتی امروزه سازهایی مانند ویلن هم مسئولیت نواختن ملودی رو بعهده میگیرند.

اگه به موسیقی Jazz توجه کرده باشید حتما” متوجه شدید برخلاف موسیقی کلاسیک که سعی میکنه ترکیب رنگ های مختلف صدایی رو در آن واحد داشته باشه، در اجرای یک گروه Jazz هر یک از سازهای ملودی زن، بتنهایی جلو میاد و قطعه ای رو اجرا میکنه و بعد نوبت ساز دیگه میرسه. دیگه خیلی بخوان شلوغش کنند ملودی رو بصورت دوئت دو ساز اجرا میکنند که در این صورت اغلب بصورت سئوال و جواب اجرا میشه. نوازندگان ملودی های Jazz معمولا” بسته به توانایی های سازشون و ذوق و سلیقه ای که دارند از کش و قوس های زیادی در رسیدن، گذر و یا فرار از نت ها استفاده میکنند. تغییراتی که این نوازندگان در ملودی موسیقی میدهند در هیچ جای پارتیتور آنها نوشته نشده و اساسا” یکی از رموز زیبایی این سبک موسیقی در همین نکته نهفته است.

اونجورایی هم که میگن موسیقی Jazz بداهه نوازی های ولنگ و وازی ندارد. حداقل چیزی که داره این است که سولیست باید در قالب های مثلا” ۸ یا ۱۶ یا ۳۲ میزانی با هارمونی کاملا” مشخص به اجرای ملودی بپردازه، خطای هارمونیک بدجوری تابلو میشه، اینه که معمولا” سولیست ها باید هارمونی قطعه رو خوب بدونند ولی نه لزوما” ملودی رو. (نکته همین جاست ها؟!) اغلب اون چیزهایی که سولیست ها مینوازند یه واریاسیونی از ملودی اصلی قطعیست که خواننده میخونه یا ساز قبلی اونو اجرا کرده. مثلا” در یک قطعه کوچک Jazz که توسط گروه نواخته میشه ممکنه فقط یه progression ساده ۱۶ میزانی باشه که اول خواننده اونو میخونه بعد یه ساز مثل ترومپت همون ۱۶ میزان رو با یه واریاسیون دیگه میزنه و بعد پیانو همون ۱۶ میزان رو میزنه (البته با یه variation دیگه) و در پایان خواننده یه بار دیگه او نو میخونه.

عکس بالا خانم Diana Krall پیانیست و خواننده معروف و معاصر Jazz رو با گروه کوچکش نشون میده.

Popularity: 5% [?]

شاید باور نکنین وقتی یه مطلب رو مینویسم تا مطلب بعدی همه اش فکر میکنم راجع به چی بنویسم. صبح پاشدم و هی اینور اونور گشتم یه هو تو فیلم های کنار تلویزیون یه فیلم حواسم رو جلب کرد، یکی از قطعات زیبای اونو سریع و کوتاه با پیانو زدم و الان براتون راجع به اون مینویسم.

نمی دونم چرا اسم این قطعه رو “طلوع و غروب” خورشید انتخاب کردند ولی اگه شما هم این قطعه رو شنیده باشید حتما” متوجه زیبایی و حزن توام با رضایت در اون شدید. این قطعه زیبا یکی از موسیقی های فیلم fiddler on the roof یا همون ویلن زن روی بام خودمونه. این فیلم موزیکال در سال ۱۹۷۱ به کارگردانی Norman Jewison ساخته شده و سرتا سر فیلم مملو از موسیقی های زیباست. (البته قدیم ها که فیلم رو دیده بودم برام جالب بود ولی چندی پیش که نگاهش کردم نتونستم تا ته اونو نگاه کنم، برام خسته کننده بود.)

بگذریم، یکمی راجع به ریتم این آهنگ صحبت کنیم تا شاید شهرام از موسیقی یه چیزهایی سر در بیاره. این آهنگ زیبا و سه ضربی به شکل زیر شروع میشه، البته اینطوری که من زدمش:

خب اون کسر ۴/۳ رو که در بالا میبینید نشون میده که ضرب یا ریتم این قطعه از سه ضرب که هرکدوم ارزش یک چهارم دارند تشکیل میشه (حالا یک چهارم چیه برای بعد ولی بدونید معادل واحد ضرب برای ما تو این قطعه است). اگه به آهنگ گوش کنید میتونید خیلی راحت با گفتن ۱,۲,۳ ۱,۲,۳ ۱,۲,۳ در کنار موسیقی با ریتم اون همراهی کنید. امتحان کنید:

قسمتهایی از این موسیقی

متنی که در فیلم روی این قطعه خونده میشه نیز خیلی زیباست، آقایی بعد از سالها پسر و دختریه رو که در گذشته دور بچه بودند و دیده بودتشون رو میبینه که بزرگ شدند و یکی عروس و دیگری داماد شده و گذشت زمان رو نمی تونه درک کنه که چقدر سریع بوده. شاید وجه تسمیه این آهنگ زیبا همین باشه که با طلوع و غروب های ساده و کوتاه خورشد روزها میگذره و بدون اینکه ما متوجه بشیم، عمری سپری میشه. یه جای این ترانه این جمله رو میگه که گویای همین نکته است

Sunrise, sunset. Sunrise, sunset. Swiftly flow the days.

Popularity: 4% [?]

بالاخره بعد از صحب کردن با امیر، دوست ویلنیستم قرار شد انتشار (!) مطلب روش ساخت ویلن رو به بعد موکول کنیم . اون یه مطلب دیگه راجع به یهودا منوهین که بندهم به ایشون اردت دارم فرستاد و من یه کوچولو ویرایشش کردم و آوردمش، مرسی از امیر.

۲۲ آوریل ۱۹۱۶ در نیوجرسی آمریکا بدنیا آمد و البته مثل بقیهء نابغه ها تو یه خانوادهء فقیر. (کار خداست دیگه همه چیز رو به همه کس نمیده!) خانواده او از مهاجران روس بودند، آنها در کودکی به کالیفرنیا میرند و یهودا درسهای اولیه ویلن رو از زیگموند آنکر یاد میگیره. بعد از مدتی نزد لوییس پرزینگر به یادگیری ویلن ادامه میده بطوری که در هفت سالگی با اجرای سمفونی اسپانیول اثر ادوارد لالو(edouard lalo) در ارکستر سمفونیک سانفرانسیسکو همه رو مات مبهوت خودش میکنه. اجرای این کار آغازی بود برای مشهور شدن این ویلنیست بزرگ. او در سال ۱۹۲۷ در پاریس و در ۱۹۲۹ در برلین دو اجرای فراموش نشدنی از خود بجای گذاشت. در اجرای برلین با اجرای قطعاتی از باخ، بتهوون و برامس کولاک میکنه بطوری که آلبرت انیشتین که در کنسرت حضور داشته او را به آغوش میگره و میگه ” اکنون میدانم که حتما” خدایی در ملکوت وجود دارد”.

با وجود شهرت فراوان آدم انسان دوست و خیری بوده، در سال ۱۹۵۲ به هند میره و پس از اجرای یک سری کنسرت همه درآمدش رو صرف امور خیریه در هندوستان میکنه بطوریکه در سال ۱۹۶۰ جایزهء صلح نهرو بهش اهدا میشه. او همچنین در سال ۱۹۶۲ مدرسهء موسیقی رو برای بچه های انگلیسی و در سال ۱۹۷۷ آکادمی نوازندگان زهی رو در سوییس تاسیس میکنه. یهودی رهبر موقت و دائم خیلی از ارکسترهای جهان بوده مثل ارکستر سمفونیک لندن،ارکستر سمفونیک ورشو، فیلارمونیک مجارستان، فیلارمونیک برلین، فیلارمونیک لندن، فیلارمونیک نیویورک ، ارکستر مجلسی لندن. (اگه تو کار موسیقی باشید میفهمید رهبر این جاها بودن یعنی چی؟)

او چندین جایزهة صلح و همچنین نشان شوالیه ای و لقب لرد را از الیزابت دوم گرفت در ۱۹۹۲ سفیر حسن نیت یونسکو بود و ۲۷ دانشگاه جهان به منوهین دکترای افتخاری دادن. این نابغهء فراموش نشدنی در ۱۲ مارس ۱۹۹۹ (همین چند سال پیش) در برلین بخاطر سکتهء قلبی میمیره. کوفی عنان در مورد یهودی منوهین میگه “منوهین، شهروندی از همه جهان بود، کسی که فرهنگ و بصیرتش به او همدردی عمیقی با تمام انسانها از هر کیش و هر رنگ بخشیده است”.

منوهین حدود۵۰ سال پیش برای کنفرانس موسیقی جهان به ایران اومده و در سالن هنرهای زیبا با شنیدن صدای سازمرهوم استاد ادالله ملک (که حتما همه صدای ویلنش رو بارها از رادیو شنیدن) به وجد میاد و کلی اورو تشوق میکنه و بعد از اون اسدالله ملک رو به تمام فستیوالهای خارجی مثل فستیوالهای لیون، ونیز و پامپالونا دعوت میکنه که در بسیاری از اوقات گروه ملک مقام اول رو بدست میاورده.

Popularity: 18% [?]

یکی از دوستان خوبم بنام امیر که خیلی هم خوب ویالن (یا ویلن نمیدونم فارسی چطوری بنویسمش ) میزنه، یه مطلب راجع به طرز ساختن ویالن فرستاده که تا یکی دو روز دیگه آمادش میکنم و میذارم توی سایت. اما پیش خودم گفتم یه دفعه که نمیشه رفت سراغ ساخت ویالن پس بذارین چند کلمه ای راجع به این ساز سحرآمیز و کوچک صحبت کنم بعد مطلب امیر رو بیارم.

حرف و حدیث زیاده به هر حال عده کثیری منشا اونچیزی رو که ما امروزه بنام ویالن میشناسیم از ایتالیا اونهم در سالهای ۱۴۹۶ تا ۱۵۰۵ میدونند. تا سالها بعد از ساخت این ساز، از اون فقط برای همراهی سایر سازها استفاده میشد چرا که موسیقیدانها به ضعف رنگ آمیزی موسیقی توسط سازهای بادی پی برده بودند و نیاز به سازی با رنگ صدای جدید بود. اواسط قرن ۱۷ بود که ویالن بعنوان یک ساز solo مطرح شد، البته این ساز ابتدا فقط در محافل شیک و پیک و بقولی باکلاس نواخته میشد اما بتدریج به پای به محافل مردم عادی هم گذاشت.

روایت های دیگری هم هست. اگر به زمانهای قبل تر برگردیم در سرزمینهای اسلامی اعراب، سازی بوده بنام Rebab که تنها یک سیم داشته (البته برخی ریشه Rebab رو هند هم میدانند). بتدریج اعراب به تعداد سیم ها آن افزودند و ساز دیگری بنام Rebec بوجود آمد. این عکس بقلی نشان دهنده یکRebab که میتونه منشا ویالن بوده رو نشون میده.

جالب هست که بدونید خیلی زود ایرانیها و ترک ها این ساز رو برای خودشون بومی کردند و سبک ها و روشهای مخصوص به خود برای کوک کردن و نواختن آن ابداع کردند. در مجموع آنچیزی که من تونستم از اینترنت بفهمم اینه که منشا این ساز کشور های خاوری بوده و بنظر میاد حتی کمانچه خود ما ایرانی ها بسیاری قدیمی تر از ویالن بوده. حالا بنظر شما آلبرت انیشتین واقعا” ویلن میزده؟

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 21% [?]

در جواب شهرام که اطلاعات پایه ای موسیقی میخواست: باشه بتدریج راجع به اونها هم مینویسم ولی قبل از نت و خط موسیقی هم یه چیزهایی هست که باید ازشون درک درستی داشته باشیم که یکی از اونها ریتمه ایناها بخونیدش.

هیچ فکر کردید که ریتم در زندگی چقدر مهمه و تاثیر های مثبت داره؟ از گردش منظم شب و روز گرفته تا چهار فصل سال یا جزر و مد، ضربان قلب و …. صد مثال دیگه. حتی ما دوست داریم که خیلی از کارها رو که میشه ریتم درش نقش نداشته باشه با ریتم انجام بدیم، مثلا” چی راه رفتن یا دویدن، یه مثال باحال اگه برنامه نویس باشید و مثلآْ بخواهید یه array رو دستی با یه سری اطلاعات پر کنید حتما” با یه ریتم خاصی توی editor خودتون اینکار رو انجام میدید، نه ؟

اساس ریتم تکرار یک الگو در گستره زمانه. (البته تو نقاشی عنصر ریتم یه معنی های دیگه ای داره که وارد اون نمیشم چون خیلی هم بلد نیستم ولی خب طبیعیه که توی اونجا تکرار یک الگو در گستره زمان نیست بلکه روی سطحه) همین موضوع ساده یکی از مهمترین پایه های موسیقی هستش که بدون اون موسیقی معنی دیگری پیدا میکنه که چندان جالب نیست. میشه گفت ریتم در موسیقی از سه قسمت مهم تشکیل شده.

Beat یا ضرب : اگر پسر باشید و سربازی رفته باشید حتماَ دیدید که در رژه ها معمولا” با تکرار اعداد یک تا چهار سربازها رژه میروند. اینطوری ۱و ۲و ۳و ۴و ۱و ۲و ۳و ۴و …. به این ریتم در موسیقی مارش هم گفته میشه. یا اگر با رقص والس آشنا باشید میبینید که این رقص با تکرار شمارش اعداد از یک تا سه انجام میشه. ۱و ۲و ۳و ۱و ۲و ۳و …. این آهنگ های رنگی خودمون که بعضا” تو مهمونی ها ملت میذارن و میرقصند عموما” ضرب شش تایی دارند. یعنی هر واحد ریتمیک اونها رو میشه به شش قسمت تقیسم کرد. اینطوری ۱و ۲و ۳و ۴و ۵و ۶و ۱و ۲و ۳و ۴و ۵و ۶و … (البته ریتم ۸/۶ حالت خاصی از یک ریتم دو ضربیه که وارد جزئیات اون نمیشیم). خلاصه هر قطعه موسیقی یک ضربی داره که نشون میده که واحد های ریتمیک اون قطعه چگونه هست.

Accent یا ضرب قوی : خب توی هر ریتمی یک یا چند ضرب قویتر از سایر ضربها هستند مثلا” توی همون رژه سربازی اگه دقت کنید سربازها معمولا” زیر شماره یک پای محکمتری میکوبند و اصطلاحا” میگن که طبل بزرگ در ضرب شماره یک زده میشه. لزوما” در تمام ریتم های چهارتایی ضرب اول قوی نیست بسته به ریتم داره اما اغلب در موسیقی کلاسیک ضرب اول قوی هستش ولی خب اصلا” نه در موسیقی jazz. در ضرب های شش تایی شاید ضرب اول و چهارم قوی باشه. پس هر ریتمی علاوه بر تعدادی ضرب یک یا چند ضرب قوی هم داره.

Tempo یا سرعت : تندی یا کندی ریتم رو نشون میده. شما با سرعت های مختلف میتونید ۱و ۲و ۳و ۴ رو بشمورید و جلو برید که اون سرعت تمپوی ریتم شما رو نشون میده. Tempo یک عامل بسیار تاثیر گذار روی اجرای موسیقی هست بطوریکه اغلب موسیقی های آروم و سنگین Tempo های پایین و موسیقی های تند و شاد Tempo های بالا دارند. شاید براتون جالب باشه بدونید که اغلب آهنگ های معتدل تموپیی معادل ۶۰ دارند، یعنی هر ۶۰ ضرب معادل یک دقیقه. خب این کجاش جالبه؟ معلومه دیگه، ضربان قلب آدم سالم چند تا در دقیقه است؟

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 8% [?]

در طول تاریخ آواز خواندن انسان از معمولترین روشهای اجرای موسیقی بوده است. در یونان باستان آواز بصورت جمعی اجرا مشید و شاید بیشتر در مراسم مذهبی. جالبه که بدونید حتی در اون موقع هم مردم شیفته و علاقمند به خواننده ها میشدند و از آنها الگوهای رفتاری و ظاهری میگرفتند. مثل امروز که مردم عامی بیشتر خوانندهارو میشناسند تا نوازنده ها چون حس میکنند به خوانندها نزدیکترند، خواننده با وسیله خاصی که اونها بلد نیستند به تولید موسیقی نمیپردازه، مردم میتونند در طول روز عین خواننده مورد علاقشون ترانه بخونند. آره دیگه مثلا” طرف تیپ فلانی رو میزنه یا موهاشو مثل فلانی تیغ تیغ و سفید درست میکنه و …

آواز خوندن در مقایسه با صحبت کردن معمولی دارای پیچیدگی های خاصیه، خواننده باید با رعایت ملودی که آهنگ ساز برای او نوشته با زیر و بم کردن صدا و همچنین علائمی که نشاند دهنده حس ملودی هست صدای خودش رو بلند، آرام, شاد، غمگین و …. کند، خلاصه اینطوری بگم خیلی سخت تر از اینه که بنظر میاد، یه بار بیایید و با تمام تواناییهاتون یه تیکه آهنگی رو که خوب بلدید بخونید و ضبط کنید. حالا گوشش بدید تا متوجه بشید که خوانندگی هم دست کمی از ساز زدن نداره، حتما” امتحان کنید.

شیوه های آواز خوندن هم بدلیل تفاوت فرهنگ ها و ذوق مردم در نقاط مختلف جهان بسیار متفاوت هستش. مثلا” آسیایی ها تودماغی تر از غربی ها آواز میخونند یا غربی ها در هنگام خوانند معمولا” صاف و کشیده می ایستند ولی آفریقایی ها تا حدی به جلو خم میشوند یا در هند به روی زمین میشینند. آواز خونان کلاسیک در فاصله ۲۰ تا ۵۰ سانتی میکروفن می ایستند ولی آواز خوانان مثلا” راک به میکرفن تکیه میدهند وحتی آنرا بلند میکنند.

میدونید تارهای صوتی انسان خیلی پیچیدست، شاید هم این کار مغز و سلسله اعصاب باشه که اجازه میده انسان در عین اجرای یک ملودی کلام رو هم با اون تلفیق کنه کاری که هیچ سازی نمیتونه انجام بده. اما در کل اون چیزی که مهمه اینه “شکی وجود نداره که کلام با موسیقی و یا موسیقی با کلام ماندگار تر از موسیقی یا کلام تنهاست” به هر حال هر چیزی که هست خیلی غریب و پیچیده است.

منبع : گفتگوی هارمونیک

Popularity: 7% [?]